You are currently browsing the tag archive for the ‘காதல்’ tag.

கடல்கள் தாண்டிய காதலில்
கோவில் பிரசாதம் போல
பாதுகாக்கப்படும் உனைபற்றியவைகளில்
ISD கால்களின்பின்
Call log-ல் இருக்கும் உன்பெயரைத்தவிர
உனை சார்ந்தவையாய்
எதை சேர்த்து வைக்க?

Advertisements

 

  • இத்தனை காலம்
    கலங்கரைவிளக்கமாய்
    உனை தேடிக் கண்டுபிடித்தபின்
    நங்கூரம் தொலைத்த படகாய்
    எப்படி கைநழுவ விடுவது?
“I would rather have had one breath of her hair, one kiss from her mouth, one touch of her hand, than eternity without it.” 
– Seth (Nicolas Cage), City of Angels (1998).
 
  • கையிலகப்படாத அவள் ஸ்வாஸத்தைதவிர
    சிரிப்பையும் சேர்த்து
    தொலைக்கமுடியாத
    அத்தனையும்
    அவளாய் இருந்தது அவனிடம்… 
Take love, multiply it by infinity and take it to the depths of forever.. and you still have only a glimpse of how I feel for you.”
– William Parrish (Anthony Hopkins), Meet Joe Black (1998).
 
  • மலைப் பாதையின் வளைவுகளில்
    பயணிக்கும் ரயிலை இன்றும்
    திரும்பிப் பார்க்கிற நான்
    எப்படித் தொலைப்பேன்
    உன்மீதான காதலை? 
“You… complete me.”
– Jerry Maguire (Tom Cruise), Jerry Maguire (1996).

 

மதம், இனம், மொழி பார்த்து
நிச்சயித்து
அம்மி மிதித்து, அருந்ததியும் பார்த்து
முடிந்துவிட்ட நம் திருமணத்தின்
களவி மயக்கத்தை கடந்துவிட்ட பின்
அன்றோருநாளின் நம் உக்கிர சண்டையில்
தூங்காமல் விழித்திருந்த நடுஇரவில்
டிவியில் ஒளிபரப்பானது
கல்லூரியில் எனை யாசித்தவளுக்கு
பிடித்தபாடல்கள்…
நேயர்விருப்பமாய்!

எதேதோ பேசிவிட்டு
bye சொல்லி போன்-ஐ
யார் வைப்பதென்ற
நமக்குள்ளான
10 செகண்ட் அமைதியில்
எனக்கு தெரியாமல்
மெல்லமாய்
நீ சிரித்தபின்தான்
நம் போன் கால்கள்
நிறைவடைகிறன…

 

தூரத்தில் அலைமாற்றம் செய்துகொண்டிருக்கும்
ரேடியோவுக்கு தெரியுமா தெரியவில்லை
அந்த பாடல் உன்னை ஞாபகப்படுத்துமென்று,
நீ பேசும்போது தேனாய் கேட்கவைக்கும் செல்போனுக்கு
தெரியுமா தெரியவில்லை
அதில் அதிகம் கலைந்துபோகிறேனென்று,
நீ முனகிய பாடலை ஒளிபரப்பும் சன் டிவிக்கும்
அதை அழகாய் காண்பிக்கும் என் வீட்டு டிவிக்கும் தெரியுமா தெரியவில்லை
அதில் நீ தெரிகிறாய்யென்று.
இவை அனைத்தும் உயிரற்றவையாய்தான் இருக்கின்றன
உனை ப்ரதிபலிக்கும்வரை
அல்லது
உனை பூசி உயிருள்ளவையாய் மாறிவிடுகின்றன.

நீ விரும்புகிறாயா என்று உறுதிப்படுத்தமுடியாத 
அனைத்து நேரங்களிலும்
அப்போது கடந்துபோகும்
வேறொருத்தியின் சிணுங்கல்களின் நொடிப்பொழுதில்
லயித்துவிடுகிறது பாவமிந்தமனம்.
மீண்டும் உனை நினைக்கும்போது
ஏதோவொரு நெருடல் மிஞ்சுகிறது,
சில நிமிடங்கள் உன்னையே நினைத்தபின்
ஈர்ப்பைமீறிய காதல் உன்மீது.
எனக்கும் விருப்பமில்லைதான் இந்த இருதலைக்கொள்ளித்தனம்
நொடி சிந்தாத உனக்கேவான என் காதல்
உன் கைகளில்மட்டுமே.
அதுவரை அலைபாயும் இந்த மனதிற்கு
என்ன சொல்லி ஆறுதல்படுத்த?

 

“Sometimes there’s so much beauty in the world I feel like I can’t take it, like my heart’s going to cave in.”
– Ricky Fitts (Wes Bentley), American Beauty (1999).

 

நண்பன் மணிக்கணக்காய் செல்போனில் பேசும்போதும்,
டிவியின் சேனல் மாற்றங்களில்
நொடிப்பொழுதில் வந்துவிழும் அந்த பாட்டிலும்,
அண்ணனின் காதல் பரிசுகளைப்பார்க்கும்போதும்,
நொடிதாண்டிப் பார்க்கும்
ஏதோ ஒரு பெண்ணை கடக்கும்போதும்,
எல்லா கல்யாணப்பொழுதுகளிலும்,
காதல் படங்களின் முடிவிலும்,
உனக்காக எங்கோ உருகத் தொடங்குகிறது எனது பனி
இருந்தும்
இன்னமும் தெரியவில்லை
நீ யாரென்று!

 

You stay alive, no matter what occurs! I will find you. No matter how long it takes, no matter how far, I will find you.”
– Hawkeye (Daniel Day-Lewis), The Last of the Mohicans (1992).

நம் ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும்
காத்திருக்கும் நமக்கான காதல்.
என்றாவது காதல் பேசுவோமென்று பல நாள் ஏமாந்து,
சலித்து நாம் சந்திக்கையில்
தென்படுவதேயில்லை.
அன்று விளையாட்டாய் பயந்து
எனை இறுகப்பிடித்து
நெடுநேரம் கழித்து நீ உணர்ந்தபோது
சத்தம் போடாமல் அருகே அமர்ந்திருந்தது!
இயல்பான அதன் சிரிப்புடன்
கைகுலுக்கி கண்ணடித்துச்சென்றுவிட்டது.

அவள் குரலில் மயக்கப்பட்ட தொனிந்த தோரணை,
குழைவில் சதம் பெண்மை கூட்டியிருந்தாள்,
அன்றைய அவன்-அவள் வாக்கியங்களுக்காகவும்
அந்த காட்சிக்காகவும்
என் புலன்கள் அவமானப்பட்டு
ஓர் மயிரிழையில் என் மூளை
தற்கொலை செய்திருந்தது.
அன்றுதான் என் முதல் நிர்வாணம்
துன்பம் கூட்டப்பட்ட ரணம்.
துரோகத்தின் காயத்தில்
ஏளனக்கத்தியை குத்தியிருந்தாள்.
அவள் பிம்பம் படிந்த இதயத்திற்காய்
மன்னிக்கப்படவேண்டி கீழே விழுந்திருந்தது என் நிழல்.
உணர்ச்சி மறுத்து வலை சிதறிய சிலந்தியாய் நான்.
தொலைந்த லட்சியம் தொடர
சிலந்தியின் எச்சிலாய் என் நம்பிக்கை மட்டும்.

* 2006 ஆம் அண்டு ‘வானவில்’ தமிழ்ச் சங்கப் போட்டியில் மூன்றாம் பரிசுபெற்றது.

அந்த சவரக்கடையின் கண்ணாடிகளில்
ஒரு எண்ணின் பெரிய அடுக்காய் பெருகியிருந்தது
என் பிம்பங்கள்.
அத்தனைமுறை பிரதிபலித்தபோதும்
நல்லவேளை நான் யோசிப்பவற்றை காட்டிக்கொடுக்கவில்லை
பின்,
என்னையே பல என்னால் பார்த்தேன்
சரிசெய்துகொண்டேன் கலைந்திருந்த எனக்கான வசீகரிப்புகளை.

உனைப்பற்றிய சிற்ச்சில வசிகரத்தில்
லயிக்கத் தொடங்கியது என் கவனிப்புகள்.
பிரமாண்டமாக வளர்ந்துநின்றது உனைப்பற்றிய அனைத்தும்.
அது நிச்சயம் காதல் அல்ல
ஒரு பெண்மைக்கான அங்கிகாரம்மட்டுமே.
சகிக்கமுடியாத உன் செய்கைகளின்பின்
உன் பிம்பங்களை வளர்த்துநின்ற மனதில்
அன்று
நீ பேசும்போது
CNN தலைப்புச்செய்தியோன்று
நினைவில் வந்து மறைந்தது.
கைவிடப்பட்டவைகளை
கைவிடப்படப்படாதவைகளாய் மாற்றமுடிவதில்லை அவ்வளவு எளிதில்!

 

உனைப் பற்றிச் சொல்ல
குறிப்பாய் ஒன்றுமில்லை
ஆனால்
எப்படியும் பார்த்துவிட நினைக்கிறேன்
முட்டிமோதி பஸ்சில் ஏறிய பின்னும்
கலையாமல் உன் முகத்தில் அப்பியிருக்கும்
எனக்கான அந்த சிரிப்பை

எல்லோருக்கும் எட்டப்பார்த்தால் வானவில்,
எனக்கு மட்டும்
என் கையருகில்…
நீ

 

பலகீன ஒளி இருளில் 
உன்னைப்பற்றிய ஏதோ ஒன்று கசிகிறது
மேலும் மேலும் கசிந்து
என்னை முழுகிவிட முயல்கிறது.
வெளியில் பெரும் நிசப்தம்
உள்ளே பேரிரைச்சல்.
ஒவ்வொரு நாளும்…
நீயும் எனை விரும்புகிறாய் என்று தெரிந்த நாள் முதல்
சகஜமாகிப்போனது எல்லாமே!

உனைப்பற்றிய ஒவ்வொரு துகளாய் சேர்த்தேன்
உன் வெட்கம்
சிரிப்பு
கவனிப்பு
கொஞ்சல்களென
இவைஅனைத்தும்வைத்து
கொஞ்சங்கொஞ்சமாய்
எதையோ கட்டிக்கொண்டிருந்தேன்
கடல் மணலில் கோபுரம்கட்டிய குழந்தை போல்
ஒரு பரவசம் பொங்கி படர்ந்துகொண்டிருந்தது
அன்று வேறொருவனுடன் உனை பார்க்கும்வரை.
அப்புறம்
மிகவும் அந்நியமாகிப்போனது
நான் கட்டியது.
உள்ளே நான் வாழவுமில்லை,
இடிக்கவும் மனமில்லை,
நினைவுச்சின்னமாக்கவும்முடியவில்லை.
விட்டு வந்துவிட்டேன்.

முதலில் உனை எப்போது பார்த்தேன் என்ற நினைவேயில்லை
பொருட்படுத்தவுமில்லை.
கவனிக்கவைத்தாய்
காதலென்ற எதையோ என்னுள் புகுத்தினாய்
புகுத்தி
ஏங்கவைத்தாய்
உயிரை மட்டும் உனக்கேற்ற முறுகலாய் கருக்கினாய்
விழித்து வக்கிரத்தால்
கொஞ்சம்கொஞ்சமாய் உப்புப் படிகமாகி
உனை மறக்க நினைத்தபோது
எதுவும் தெரியாததுபோலவே கொஞ்சி
எனை உன்னுள் கரைத்தாய்.
மீண்டும் மீண்டும் உப்பாகிறேன்
மீண்டும் மீண்டும் கரைகிறேன்.
இப்போதும்
சகஜமாய் பழகி
தூரமாய் போய் மறந்துவிடும் நண்பர்களகிவிடலாம்
என்ன சொல்கிறாய்?

உன்னுடன் பழகும் நூறு நண்பர்களில்
ஒருவனாய் இருக்கமுடியாது இனிமேலும்.
உனக்கான
புவியீர்ப்பை மீறிய என் காதலை
சிலருடன் போட்டியாக விடவும்முடியாது.
இப்போது,
இலையைத் தின்று முடித்து
காம்பு நோக்கி நகரும் புழு நான்,
செடியாய் வளர்ந்துநிற்கும் இந்த காதலை
என்ன செய்ய?
முழுவதையும் தின்றுவிடவா?
பட்டாம்பூச்சியாய் பறந்துவிடவா?
அல்லது
பூச்சிகள் அண்டாமல் பார்த்துக்கொள்ளவா?

 

அழுதுகரைத்த உன் ஞாபகங்கங்களின்
ஒவ்வொரு துளியும் பெருகி
சகிக்காத ஒரு சிவப்பு ஆறாய்
என் எல்லா பாதைகளின் ஓரங்களிலும்
துரத்தி வந்தது

முதலில் மிரட்டியது
மிரண்டேன்
கட்டளையிட்டது
அடிபணிந்தேன்
பிறகு,
களிம்பு பூசிவிடும் நண்பனானேன்
கொஞ்சம் விழித்தேன்
அதன்பின்
கவனிப்பிற்காகவும் பிறகு அன்பிற்காகவும் கெஞ்சியது
உதசினப்படுத்தினேன்
அழுதது.
இப்போது,
சிறு பையன்கள் மூத்திரம் போகும் சாக்கடையானது

 

புத்தன்போல் புலனடக்கி
புலன் தட்டி உணர்த்தும் அனைத்தும் அடக்கியபின்
தனிமையின் உக்கிரம் நிரம்பியிருக்கும்
நிசப்த இருட்டில்
மழைக் காலத்து காளான்களாய்
முளைத்து விடுகின்றன
உன் எண்ணங்கள்,
வழக்கத்திற்கும் அதிகமாக…

கோவில் பிரகாரத்து இருட்டின்
ஒற்றை அகல் விளக்காய்
மனம் முழுக்க நிறைந்து
கண்களில் வழியும் என் காதலை
மொழிகள் தோற்றுப்போன இடத்தில்
வார்த்தைகளில் சொல்லவும் வேண்டுமா?